Jestem proboszczem parafii rzymskokatolickiej w Ostrogu nad Horyniem Ukraina e-mail: vykovaliv@gmail.com www.ostrog.blox.pl Adres dla korespondencji w Polsce: ks. Witold Józef Kowalów skr. poczt. 9 34-520 Poronin
| < Grudzień 2014 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31        
O autorze
Tagi
Vesna

Krzysztof Broszkowski OP - osobista strona www

Poleć naszą stronę ЛОТ "Пошук" KRESY uahistory Сайт акції з поширення української музики серед населення України Kościół Rzymsko-Katolicki na Białorusi Я в контактi Wołanie z Wołynia - Волання з Волині

Promote Your Page Too

RSS
czwartek, 01 grudnia 2005

Taras Szewczenko

WARNAK

Jest w naszym rosyjskim prawosławnym, olbrzymim cesarstwie nieduża błogosławiona kraina, taka nieduża, iż może zmieścić w sobie przynajmniej cztery niemieckie królestwa i Francję na dodatek. A mieszkają w owej niedużej krainie różnojęzyczne narody i między innymi naród rosyjski, najprawosławniejszy. I ten to naród rosyjski nie orze i nie sieje nic zupełnie oprócz dyń i arbuzów; a chleb je biały, pszeniczny, zwany w jego mowie kołaczami, i opiewa swoją sławną rzekę, nazywając ją karmicielką swoją, złotym dnem ze srebrnymi brzegami.

dalej - zobacz:

http://szewczenko.bo.net.ua/proza/warnak.html

10:57, kovaliv
Link Dodaj komentarz »

Polska-Ukraina: Trudne pytania - t. 9

powiększ



POLSKA-UKRAINA:

TRUDNE PYTANIA - t. 9



wydawca: Ośrodek KARTA
455 s., 145x205 mm, oprawa miękka,
ISBN 83-915111-5-4

Dziewiąty, najobszerniejszy tom serii, zawiera materiały IX i X seminarium na temat stosunków polsko-ukraińskich w latach II wojny światowej (Warszawa, listopad 2001):
1) Ogólny bilans strat ludności;
2) Ukraińcy w Polskich Siłach Zbrojnych;
3) Ukraińcy i Polacy w sowieckim ruchu partyzanckim;
4) Problem ukraińskiej i polskiej kolaboracji;
5) Ukraińsko-polski konflikt narodowościowy: przebieg, skutki, przyczyny, wnioski na przyszłość.
Ponadto — wspólne stanowisko w sprawie akcji „Wisła”, komunikat końcowy z prac dziesięciu seminariów oraz list otwarty historyków polskich i ukraińskich do prezydentów Aleksandra Kwaśniewskiego i Leonida Kuczmy.

Organizatorzy seminariów oddają do rąk Czytelników kolejny tom z serii Polska-Ukraina: trudne pytania, zawierający materiały IX i X międzynarodowego seminarium na temat stosunków polsko-ukraińskich w latach drugiej wojny światowej, które odbyły się w Warszawie w dniach 6-10 listopada 2001 roku.

W seminarium uczestniczyli historycy - ze strony ukraińskiej:

prof. Wołodymyr Baran (Łuck)
doc. Hurij Buchało (Równe)
doc. Ihor Cependa (Iwano-Frankowsk)
doc. Wołodymyr Dmytruk (Łuck)
doc. Ihor Iliuszyn (Kijów)
prof. Wiktor Kołesnyk (Łuck)
prof. Kostiantyn Kondratiuk (Lwów)
doc. Mykoła Kuczerepa (Łuck)
prof. Stanisław Kulczyćkyj (Kijów)
doc. Jurij Kyryczuk (Lwów)
prof. Jurij Makar (Czerniowce)
mgr Witalij Makar (Czerniowce)
prof. Stepan Makarczuk (Lwów)
doc. Wiktor Matijczenko (Równe)
mgr Wiktoria Oniszczuk (Łuck)
prof. Wołodymyr Serhijczuk (Kijów)
prof. Jurij Sływka (Lwów)
prof. Mychajło Szwahulak (Lwów)
prof. Wołodymyr Trofymowycz (Ostróg)
prof. Bohdan Zabrowarnyj (Łuck)
Jewhen Stachiw (Nowy Jork)

Ze strony polskiej:

prof. Andrzej Ajnenkiel (Warszawa)

prof. Edmund Bakuniak (Warszawa)
prof. Władysław Filar (Warszawa)
prof. Czesław Grzelak (Warszawa)
dr Grzegorz Hryciuk (Wrocław)
dr Marek Jasiak (Warszawa)
prof. Zbigniew Karpus (Toruń)
prof. Jan Kęsik (Wrocław)
prof. Michał Klimecki (Warszawa)
dr Zdzisław Konieczny (Przemyśl)
dr Ryszard Kotarba (Kraków)
prof. Grzegorz Mazur (Kraków)
dr Grzegorz Motyka (Warszawa)
dr Zbigniew Palski (Warszawa)
prof. Andrzej Paczkowski (Warszawa)
dr Czesław Partacz (Koszalin)
prof. Waldemar Rezmer (Toruń)
dr Andrzej Leon Sowa (Kraków)

Wygłoszono następujące referaty:

1) Ogólny bilans strat ludności w wyniku polsko-ukraińskiego konfliktu narodowościowego w latach drugiej wojny światowej.
2) Ukraińcy w Polskich Siłach Zbrojnych w czasie II wojny światowej.
3) Ukraińcy i Polacy w sowieckim ruchu partyzanckim w latach II wojny światowej.
4) Problem ukraińskiej i polskiej kolaboracji w czasie II wojny światowej.
5) Ukraińsko-polski konflikt narodowościowy w czasie II wojny światowej:
przyczyny, przebieg, skutki, wnioski na przyszłość. Uczestnicy seminarium przyjęli komunikat końcowy podsumowujący wyniki dotychczasowych seminariów oraz list otwarty historyków polskich i ukraińskich do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i Prezydenta Ukrainy.
Tom 10, zamykający serię, ukaże się w roku 2003. Będzie zawierał m.in. obszerną chronologię wydarzeń na Wołyniu i w Galicji Wschodniej w latach II wojny światowej, pełną listę tematów omówionych na dziesięciu seminariach oraz tekst wszystkich uzgodnień i rozbieżności.

Organizatorzy seminarium

10:50, kovaliv
Link Dodaj komentarz »

Prezentacja książki Inny Szostak

W środę, 30 listopada 2005 roku w Uniwersytecie Narododowym "Akademia Ostrogska" odbyła się prezentacja książki Inny Szostak, członkini redakcji "Wołania z Wołynia", pt. “Луцько-Житомирська дієцезія наприкінці XVIII – у першій половині XIX століть”.

Poniżej zamieszcamy zakończenie opisu tego wydarzenia pióra Ireny Moroz:

Prezentacja

(zakończenie)

До слова був запрошений також декан філологічного факультету НУ“ОА” Віктор Павлюк. Він відмітив, що це дівчина, яка завжди сиділа за першою партою із піднятою рукою, тому що була підготовлена до кожного заняття. Під його керівництвом були написані та захищені курсова, дипломна, магістерська та кандидатська роботи Інни Шостак. В. Павлюк зауважив, що його радість подвійна, тому що це презентація книжки його учениці, яка мало говорить, але багато робить. Декан відмітив, що Інна Шостак – справжній науковець, а її робота – це результат титанічної роботи.  Науковий керівник побажав, щоб Бог дарував Інні здоров’я, щоб були сили писати нові наукові роботи, які будуть виливатися у наукові дисертації, та світлого шляху в науковому житті.
Проректор з наукової роботи НУ“ОА” Петро Кралюк відмітив, що це перша повноцінна презентація книжки в університеті. Сказав, що дана книжка вже викликала резонанс як серед працівників та студентів острозького університету, так й інших ВУЗів. З наукової точки зору, ця робота може слугувати прикладом для інших. Це один із кроків, щоб показати реальний стан польської меншини XIX століття. Науковець відмітив, що історія не є такою однозначною, як нам її подають, особливо історія стосунків між поляками та українцями. Як в історії, так і в літературі, є багато міфів та стереотипів.
У виступі Кулаковського Петра – викладача кафедри історії, прозвучало, що Інна Шостак – це приклад історика-професіонала, якого характеризують організованість та непереборна жага до реалізації мети. П. Кулаковський подякував о. В. Коваліву, який сприяв виданню книжок Т. Вихованця та І. Шостак, хоча перша присвячена православ’ю, а інша католицизму.
Історик П. Кулаковський побажав Інні, щоб це була перша ластівка, яка б спонукала до подальшої праці у царині історичних досліджень. Завершив науковець виступ словами: “Не виключено, що Інна прийде до нас і скаже: все, закінчився ваш час”.
Володимир Трофимович – зав. кафедрою історії НУ“ОА” – сказав, що всі виступаючі відмічали талановитість Інни Шостак. Постає закономірне запитання: чому вона така розумна і талановита? Тому що вона вчилася на історичному факультеті острозького університету. Історик заохотив присутніх студентів до того, щоб вони бажали пройти такий же шлях як Інна, і так як вона, хотіли підняти рівень Національного університету “Острозька академія”.
Інна Шостак подякувала всім присутнім за участь у презентації, доброзичливі слова та плідну співпрацю.

Ірина Мороз

10:45, kovaliv
Link Dodaj komentarz »

Prezentacja książki Inny Szostak

W środę, 30 listopada 2005 roku w Uniwersytecie Narododowym "Akademia Ostrogska" odbyła się prezentacja książki Inny Szostak, członkini redakcji "Wołania z Wołynia", pt. “Луцько-Житомирська дієцезія наприкінці XVIII – у першій половині XIX століть”.

Poniżej zamieszcamy opis tego wydarzenia pióra Ireny Moroz:

ДОСЛІДЖЕННЯ  

З   ІСТОРІЇ  

ЛУЦЬКОЇ    ДІЄЦЕЗІЇ  

В останній день листопада 2005 року в стінах Національного університету “Острозька академія” відбулася презентація книжки Інни Шостак “Луцько-Житомирська дієцезія наприкінці XVIII – у першій половині XIX століть”.
Презентацію відкрив ректор університету Ігор Пасічник. Він відмітив, що це найприємніша місія, вітати першу випускницю Національного університету “Острозька академія”, що захистила кандидатську дисертацію і працює в університеті. Пан ректор зауважив, що Інна – це скромна людина, яка вже має великі наукові досягнення, а також є секретарем вченої ради університету. Ігор Пасічник побажав молодій авторці Божого благословення, здоров’я та щоб читачі побачили ще не одну наукову роботу її пера.
Інна Шостак коротко розповіла присутнім викладачам, студентам про  свою роботу, охарактеризувала її зміст та джерела. Сказала, що досліджувала становлення Луцько-Житомирської дієцезії в умовах посилення російського самодержавства, вивчала історію духовних семінарій у Луцьку, Олиці та Житомирі, парафіяльних та монастирських шкіл. Авторкою використана велика кількість першоджерел з архівів Житомира та Києва, а також опрацьовані наукові дослідження польських авторів. Подякувала за підтримку і співпрацю о. Вітольду-Йосифу Коваліву – настоятелю римо-католицької парафії Успіння Пресвятої Діви Марії в Острозі, котрий видав вищезгадану книжку як 42 том у серії “Бібліотека «Волання з Волині»”.
О. В.-Й. Ковалів сказав, що коли приїхав працювати до Осторога, Інна навчалася ще в загальноосвітній школі. Тому має нагоду слідкувати за її розвитком. Часто постає питання: що важливіше – будувати будівлю чи інвестувати в людину. Це друге є важливіше. Інна допомагає у виданні часопису “Волання з Волині”. Працює на громадських засадах. О. Вітольд відкрив таємницю, що пообіцяв Інні при успішному захисті кандидатської дисертації видати її роботу друком. Що і виконав. Відмітив, що дана книжка була видана за фінансової підтримки Генерального консульства РП у Луцьку і особисто генерального консула д-ра Войцеха Ґалонзки. О. В.-Й. Ковалів згадав про книжку ще одного випускника НУ“ОА” Тараса Вихованця “Старий Кривин: дослідження та матеріали з історії Південно-Східної Волині”, яка була видана також у рамках “Бібліотека «Волання з Волині»” та презентація якої відбулася у серпні 2005 року. Тематика цих праць різна та відрізняються їх презентації. Тому бажаю, щоб різноманітність поєднала нас.

10:41, kovaliv
Link Dodaj komentarz »

Nasza książka w antykwariacie

http://www.antkrak.krakow.pl/dzienna.htm

NASZA KSIĄŻKA

W ANTYKWARIACIE

OFERTA DZIENNA

ostatnia aktualizacja: 2005-11-30 13:26:48

51.Knapiński Władysław ks. - Sprawa o kościół w Ostrogu na Wołyniu. Biały Dunajec-Ostróg 2000. "Wołanie z Wołynia". 8,s.37,[12]. Przedruk z wyd.:Lwów 1892.
22,-

10:18, kovaliv
Link Dodaj komentarz »

http://www.wolanie.kioskonline.pl/tubylmojdom.htm

"TU BYŁ

MÓJ DOM

RODZINNY"

Żałobna uroczystość
w Borszczówce k. Hłuboczka na Wołyniu

W czwartek, 6 listopada 2003 roku na terenie dawnej wsi Borszczówka, koło Hłuboczka w rejonie hoszczańskim, odbyła się kolejna żałobna uroczystość na Wołyniu. Wsie Borszczówka i Lidawka zostały spalone i ich ludność zamordowana przez Niemców przy współudziale lokalnej policji ukraińskiej w dniu 3 marca 1943 roku. W tym dniu zginęli tutaj także ciotka obecnej pani Prezydentowej Jolanty Kwaśniewskiej - Zofia Kraśnicka, z mężem Czesławem i dzieckiem.
Po wielu staraniach , przygotowaniach i przenoszeniu terminu uroczystość ta odbyła się i była podobną do tej z 11 lipca 2003 roku w Pawliwce (dawnym Porycku). Do Hłuboczka, podobnie jak do Pawliwki, prowadziła świeżo odremontowana droga asfaltowa! (gdy pierwszy raz byłem tu w 1999 roku topiliśmy się w błocie, chociaż podróżowaliśmy wynajętą w Kurażu furmanką); a obejścia domów ozdobione były nowymi pomalowanymi przeważnie na zielono płotami. Błoto mimo wszystko wyszło na drogi, gdyż dzień był mżysty i leniwie padał deszcz.
Na uroczystość przybyła wraz z Pierwszą Damą Rzeczypospolitej Jolantą Kwaśniewską delegacja z Polski, w skład której wchodzili między innymi: ks. kapelan Jan Domian, Andrzej Przewoźnik - minister, sekretarz Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, Stanisław Mikke - wiceprzewodniczący wspomnianej Rady, kpt Marcin Norek z kompanii reprezentacyjnej Wojska Polskiego, Leon Popek - z Instytutu Pamięci Narodowej w Lublinie i zarazem prezes Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Wołyńsko-Podolskiej, Julian Konty - przedstawiciel dawnych mieszkańców Borszczówki, ojciec pani prezydentowej, Wołyniacy i harcerze. Przybyły także delegacje z kancelarii prezydenta Ukrainy i miejscowych władz, w skład których wchodzili m.in.: Oksana Medwedczuk - małżonka Wiktora Medwedczuka, Ołeksandr Oreł, Oleh Rafalśkyj, Walerij Tatarczuk, Mykoła Soroka - gubernator rówieński.
Uroczystość w Borszczówce rozpoczęła się od żałobnej Mszy św. koncelebrowanej, której przewodniczył miejscowy ordynariusz J.E. bp łucki Marcjan Trofimiak. Koncelebrowali: ks. kapelan Marcin Norek, kanclerz i proboszcz łucki - ks. Jan Buras oraz kapłani z Łucka, Równego i Ostroga.
Łucki Pasterz w okolicznościowym kazaniu powiedział m.in., że "modlimy się za tych, którzy byli przed nami i swoją modlitwą i pracą uszlachetniali ten świat, by Bóg otworzył przed nimi bramy nieba. Modlimy się także za nas - żywych - byśmy byli mądrzy, by nasze życie było mądre".
Po Mszy św. zostały wygłoszone trzy oficjalne przemówienia. Jako pierwszy zabrał głos rówieński gubernator Mykoła Soroka. Podkreślił on, że w brackiej mogile pochowane są 45 polskich i 5 ukraińskich rodzin. "Na tym miejscu jest teraz pokój i cisza". Wyraził wdzięczność polskiej stronie za sfinansowanie pomnika. Podziękował także rówieńskim służbom drogowym za remont dróg. Swoją mowę zakończył słowami: "Na tym miejscu uświadamiamy sobie, jak wiele zależy od Boga".
Następnym mówcą był minister Andrzej Przewoźnik - sekretarz Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa: "Na tysiącach mogił w całej Polsce na początku listopada zapłonęły świece, ale na wielu jeszcze poza Krajem nie zapłonęły światła pamięci - zwłaszcza tu na Wołyniu, gdzie historia obeszła się z ludźmi tak tragicznie. Dzisiaj przybywamy z Polski, aby oddać im cześć. (...) Po mieszkańcach wioski Borszczówka pozostał tylko grób. (...) Jednak pamięć ludzka przetrwałą w sercach ludzkich. Stojąc nad tą mogiłą spełniamy humanitarny obowiązek względem ofiar totalitaryzmu. (...) Zrobimy wszystko, żeby podobne rzeczy nigdy się nie stały".
Następnie p. Andrzej Przewoźnik podziękował gubernatorowi rówieńskiemu, jego współpracownikom, władzom rejonowym w Hoszczy i miejscowym mieszkańcom - którzy "pamiętali o zapomnianej przez Boga mogile, którzy składali tu kwiaty i pamiętali o tym miejscu" - delegacji z Kijowa, które reprezentowała kancelarię Prezydenta Ukrainy.
Kolejnym mówcą był p. Julian Konty, ojciec p. Jolanty Kwaśniewskiej, który ze wzruszeniem powiedział m.in.: "(...) jestem tu, bo tu był mój dom rodzinny. Dwa lata temu dowiedziałem się, że ten obiekt jest w złym stanie. (...) Przyznaje, że marzyłem i czekałem na ten moment długo. Byłem obecny na uroczystości w Pawliwce (d. Poryck). (...) Przeszło 60 lat temu rozegrałą się tragedia. 3 marca 1943 roku przybył oddział niemiecki i lokalnej policji - wymordował Borszczówkę i Lidawkę. Zginęła moja siostra, Zofia Krasicka z mężem Czesławem i ich dzieckiem. Zginął Paszyński, wójt Orłowski i inni (...) - byłem świadkiem grzebania zamordowanych ok. 250 osób pochowanych w tej bratniej mogile. (...) Polacy uciekali do większych miast, jak Ostróg i Równe. (...) Niedawno zmarł mój brat Feliks Konty. (...) W imieniu rodzin pomordowanych serdecznie dziękuję tym wszystkim organizacjom z Polski i Ukrainy, które przyczyniły się do budowy tego pomnika". Pan Julian Konty poprosił tutejszych mieszkańców, szczególnie Żawrowa i Hłuboczka, o opiekę nad tym świętym miejscem ludzkiej pamięci.
Nad jeszcze jedną mogiłą pojawił się krzyż chrześcijański, który wzywa nas do przebaczenia i modlitwy - wszakże taki testament pozostawił nam nasz Zbawiciel.

Łucja Zalewska

["Wołanie z Wołynia" nr 6 (55) listopad-grudzień 2003 r., s. 21-23.]

10:07, kovaliv
Link Komentarze (7) »

Jeden

z naszych autorów

http://www.ofm.krakow.pl/wydawnictwa.html

Brat Adrian Wacław Brzózka OFM

Fr. Adrian Wacław Brzózka OFM - franciszkanin - ur. W 1963 roku w Turku /woj. Wielkopolskie/. W latach 1993 - 1998 pracował w Kowlu na Wołyniu (Ukraina) w pościele pw. Wniebowzięcia NMP. Debiutował w "Dzienniku Kijowskim" /dodatek gazety "Hołos Ukrainy"/. W grudniu 1997 roku uznany został przez władze Wołyńskiej Obłasti za "persona non grata" za wymowę wydanego na Ukrainie tomika wierszy, w którym byli funkcjonariusze KGB doszukali się rzekomo antyukraińskich akcentów. Laureat wielu krajowych konkursów poetyckich. Wiele wierszy publikował w prasie polskiej na Ukrainie i Litwie oraz w kraju - także w zbiorowych wydaniach książkowych.

Jego tomiki autorskie to:
- "Ciche wyznanie" (Wrocław 1995)
- "milczące cienie" (Ostróg /Ukraina/ 1997)
- "Ziarno gorczycy" (Chełm 1997)
- "Czekanie na dotyk anioła" (Lublin 1999)
- "Powiedział: kochaj jesienne liście" (Nowa Sarzyna 1999)
- "Wracajmy do źródła" /aforyzmy/ (Warszawa 2000)
- "Uchylam nieba okiennicę" (Warszawa 2003)




Chętnych do zakupu ostatniego tomika wierszy br. Adriana Wacława Brzózki "Uchylam nieba okiennicę" prosimy o kontakt pocztą elektroniczną: E-Mail: brzozka-a@tlen.pl

09:51, kovaliv
Link Dodaj komentarz »

http://www.goscniedzielny.pl/artykul.php?id=1104086746&naglkat=kultura

Po wołyńskich

drogach

fot.  
 Wołynia dzień dzisiejszy Po wołyńskich drogach
Warto przeczytać - 

 

WARTO PRZECZYTAĆ


Są różne sposoby opisywania krajów dalekich i bliskich. Jeden z podróżników jedzie do stolicy, tam przez tydzień nie wychodzi z hotelu, a potem, widząc kraj tylko zza okien samochodu lub pociągu, pisze sążniste reportaże na podstawie kilku książek swych poprzedników.


Drugi zaś jedzie niespiesznie „rzemiennym dyszlem“ od miasta do miasta, od wsi do wsi, zaglądając do każdego kąta, gdzie można zobaczyć coś ciekawego. Tę drugą metodę stosuje z powodzeniem red. Marek Koprowski, do niedawna nasz redakcyjny kolega, od kilkunastu lat podróżujący niestrudzenie po drogach i bezdrożach Białorusi, Ukrainy, Rosji, Kazachstanu. Owocem ponad setki tych podróży są kolejne tomy reportaży: „Za Bajkałem“ (2001), „Przez stepy Kazachstanu“ (2002) i wydany w bieżącym roku „Wołynia dzień dzisiejszy“.


W swej najnowszej książce Koprowski opisuje zarówno chwalebną przeszłość Ostroga, Sławuty, Krzemieńca, Berdyczowa, gorzkie czasy sowieckich prześladowań religii i krwawe wołyńskie lata
II wojny światowej, jak i tytułowy Wołynia dzień dzisiejszy. Autor nie jeździł jednak po wołyńskich drogach dla zaspokojenia li tylko krajoznawczej ciekawości. Miał jasno wytknięty cel: przedstawienie odradzających się wspólnot katolickich i skupisk polskich, zapuszczających ponownie korzenie na Wołyniu, niczym Wańkowiczowskie „ziele na kraterze“. Efekt tych wędrówek przerósł chyba nawet oczekiwania autora. Każdy z rozdziałów książki mógłby z powodzeniem przerodzić się w osobną książkę. Kamyki splątanych losów żyjących i zmarłych tworzą u Koprowskiego mozaikę doskonale przedstawiającą żywy Kościół.


Za symboliczne uznać trzeba pokazanie zarówno wspólnot odradzających się ze starych korzeni (Ostróg), jak i tych kiełkujących w nowych miejscach (wybudowane niedawno od podstaw miasto Netiszyn z wielką elektrownią atomową). Wzruszającym symbolem na wpół syzyfowych wysiłków jest działalność ks. Jana Szańcy z sanguszkowskiej Sławuty, który stara się przywrócić do porządku mury parafialnego kościoła św. Doroty zżerane przez sole składowane tu od kilkudziesięciu lat. Kilkakrotnie skuwał tynki, robił odwierty wentylacyjne i końca nie widać. Sowieckie sole nie ustępują, ale i kapłan katolicki też nie daje za wygraną.


Koprowski często wspomina w książce działalność pochodzącego z archidiecezji krakowskiej ks. Witolda Kowalowa, proboszcza w Ostrogu. Nie czyni tego jedynie ze zwykłej kurtuazji dla wydawcy swej książki. Docenia po prostu, że opisywany przez niego „Wołynia dzień dzisiejszy“ nie byłby pełny bez tego „człowieka - orkiestry“. Ks. Kowalów nie zadowolił się dynamicznym odbudowywaniem duchowym i materialnym parafii w Ostrogu, co samo w sobie jest już tytanicznym wysiłkiem. Postanowił również wydawać po polsku i ukraińsku czasopismo przedstawiające życie religijne diecezji łuckiej. Dopiął swego i od 10 lat wydaje ciekawy dwumiesięcznik „Wołanie z Wołynia“ oraz serię wartościowych książek. „Wołynia dzień dzisiejszy“ jest już 34. tomem tej serii.


Wołyńska książka Koprowskiego powstała we współpracy z redakcją „Gościa Niedzielnego“. Autor zadedykował ją pamięci naszego wieloletniego szefa śp. ks. red. Stanisława Tkocza, który z wielką życzliwością śledził jego wschodnie podróże.

Bogdan Gancarz


Marek A. Koprowski „Wołynia dzień dzisiejszy“, Biały Dunajec - Ostróg 2004, „Wołanie z Wołynia“ (Ośrodek „Wołanie z Wołynia“, skr. poczt. 9, 34-520 Poronin), ss. 236

09:42, kovaliv
Link Dodaj komentarz »

http://www.zapala.pl/eb/ukra2002/ostrog.htm

 Kresy Wschodnie 2002

     OSTRÓG  2002


  zdjęcia     Kościół p.w. Wniebowzięcia NMP   Kościół p.w. Wniebowzięcia NMP. Pierwszy, drewniany kościół wybudowany został z fundacji księcia Fedora Ostrogskiego w latach 1440-42. W 1443 r. spalili go Tatarzy. Nowy, wzniesiony w 1582 r. przez księcia Wasyla Ostrogskiego, również został zniszczony przez Tatarów. Odbudowała go i powiększyła w 1624 r. Anna Alojza Chodkiewiczowa z Ostrogskich. Pod koniec XVIII w. kościół został odnowiony i powiększony przez księżnę Annę z Sapiehów Jabłonowską. Dnia 4 czerwca 1888 r. spłonął i przez następnych kilka lat stał opuszczony. Dopiero w 1896 r. podjęto decyzję o jego odbudowie. Z ołtarzy ocalał od pożaru jedynie ołtarz Matki Boskiej w prawej nawie.
Kolejna odbudowa kościoła i odrodzenie życia religijnego w ostrogskiej parafii rzymskokatolickiej nastąpiły w 1990 r. Do Ostroga wrócił pięknie i fachowo odnowiony ołtarz Matki Bożej oraz dwie figury: św. Antoniego i św. Franciszka. Kościół zbudowano na planie krzyża. Wschodnie ramię stanowi prezbiterium; jest to najstarsza część budowli, od strony zewnętrznej ściany wzmocniona trzema przyporami. Część środkową przykrywa potężna kopuła na cylindrycznym bębnie. Wszystkie fasady kościoła są podzielone poziomym, grubo ciosanym, kamiennym obramieniem. Główne wejście podkreśla czterokolumnowy portyk w porządku doryckim. Na fryzie widnieje napis: "Sursum Corda".
Obok kościoła znajdowała się kaplica Niepokalanego Poczęcia NMP, zbudowana w 1771 r. Pod nią, w krypcie, został w 1870 r. pochowany bp Franciszek Komornicki. W latach sześćdziesiątych bolszewicy zrównali kaplicę z ziemią, a szczątki biskupa zbezcześcili. W czerwcu 1995 r. ukończono odbudowę kaplicy; poświęcił ją metropolita lwowski abp Marian Jaworski. On też przewodniczył obrzędowi powtórnego pogrzebu bpa Komornickiego.

Brama Łucka jest charakterystycznym dla Wołynia połączeniem bramy wjazdowej i barbakanu. Była ważną częścią umocnień miejskich i chroniła miasto od strony drogi prowadzącej do Łucka. Powstała w II poł. XV w. lub na początku XVI w. Jest budowlą na planie prostokąta połączonego z owalem (wysunięta część owalna rozszerzała pole ostrzału). Pierwotnie była dwukondygnacyjna, a na początku XVII w. dobudowano renesansową attykę z otworami strzelniczymi. Grzebieniowa attyka wzbogaca surową formę budowli. W dolnej części znajduje się przejazd ozdobiony portalem z ciosanego kamienia. Na wewnętrznej stronie murów są widoczne otwory po belkach, które stanowiły podporę galerii strzelniczych. Charakterystyczny dla bramy jest krzyżowy układ strzelnic.

Zamek. Położony na skraju wzgórza, wznoszącego się nad rozciągającą się od południa równiną, otoczony był fosą, napełnianą wodą z przepływającej dołem rzeki Grabarki, dopływu Horynia.
W połowie XIV w. Daniel książę Ostrogski zbudował w Ostrogu, na miejscu dawnego grodu, nowy zamek. Był on własnością tej rodziny aż do XVII w. Wasyl zwany Pięknym rozbudował zamek w XV w. Został on zniszczony i odbudowany na początku XVI w. przez hetmana wielkiego litewskiego Konstantego. Dzięki przebudowie na przełomie XVI i XVII w. prowadzonej z inicjatywy Konstantego II, zyskał cechy architektury późnorenesansowej. Po śmierci w 1620 r. ostatniego z Ostrogskich, Janusza, wojewody wołyńskiego, zamek należał m.in. do Zasławskich, Lubomirskich, Sanguszków, Małachowskich, Jabłonowskich, którzy na początku XIX w. postawili w Ostrogu dwór, zamek bowiem był już w stanie ruiny. W drugiej połowie XIX w. przeszedł na własność rządu carskiego.
Zamek założony był na nieregularnym planie, którego zarys odtwarzał konfigurację terenu. W południowo-wschodnim narożniku wznosi się "wieża murowana", stanowiąca najstarszą część zamku. Wielokrotnie przebudowywana, osiągnęła postać masywnej, czworobocznej budowli, półkolistej od południowego wschodu, dwukondygnacyjnej od strony dziedzińca i trzykondygnacyjnej od strony zewnętrznej. Z trzech stron podpierają siedem potężnych skarp. W kondygnacji najniższej znajdowała się studnia, wyżej pomieszczenia mieszkalne i obronne. Z dziedzińca wiódł do wnętrza gotycki portal. W końcu XVI w. w południowo-zachodnim narożu zamku wybudowano "nową wieżę" w formie kolistej, od strony dziedzińca prosto ściętej, trzykondygnacyjnej baszty. W północnej części dziedzińca wzniesiono zapewne w XV-XVI w cerkiew Bogojawleńską. Budynek bramny z dzwonnicą postawiono w 1905 r. Żeliwne ogrodzenie na niskiej podmurówce do pewnego stopnia odtwarza dawny obwód murów. Jedynym ocalałym fragmentem zamkowych murów obronnych jest północna ściana cerkwi (widniała na niej data 1521).

09:31, kovaliv
Link Dodaj komentarz »
 http://www.kurierbrzeski.com.pl/kb411/spol04.html

Zamki kresowe

- gród księcia Konstantego

 

Około 60 kilometrów na południowy wschód od Dubna nad rzeczką Wilią, która wpada tam do Horynia leży niewielkie miasteczko Ostróg.

Pierwsza wzmianka o Ostrogu pochodzi z 1100 roku, kiedy książęta ruscy dali go wraz z innymi dobrami Dawidowi - wnukowi Jarosława Mądrego, w zamian za księstwo włodzimierskie. W XIV wieku Ostróg był przedmiotem sporu polsko - litewskiego, który zakończył się włączeniem go do Wielkiego Księstwa Litewskiego. Książę Lubart - syn Gedymina nadał Ostróg Danielowi Wasylkowiczowi, który jest protoplastą rodu Ostrogskich. Nadanie to zostało potwierdzone przez Władysława Jagiełłę, królową Jadwigę i księcia Witolda synowi Daniela —Fiodorowi. Był on wyznania prawosławnego, ale sprzyjał Kościołowi katolickiemu, sprowadzając do Ostroga zakon Dominikanów i przekazują mu jedną z cerkwi na świątynię katolicką. Książę Fiodor jest świętym Kościoła prawosławnego. Jego syn Wasyl wybudował zamek murowany w miejsce drewnianego i pierwszą drewnianą cerkiew p.w. Bogojawlenija. Potomek tej linii Ostrogskich postawił w Ostrogu cerkiew murowaną i jest uważany za budowniczego i dobroczyńcę miasta. Największy rozkwit Ostroga przypada na okres jego panowania w latach 1463 - 1533.

W Ostrogu mieszkało wielu Żydów, którzy trudnili się głównie handlem zbożem. Na początku XVI wieku książę sprowadził tam jeńców tatarskich, z których utworzył tzw. milicję zamkową. Prawa miejskie otrzymał Ostróg w 1528 roku. Liczne przywileje oraz nadania władców Polski i Litwy dla rodu Ostrogskich podnoszą znaczenie rodu i miasta. Książę Konstanty Ostrogski był wielkim hetmanem litewskim, odnosząc liczne zwycięstwa nad Moskwą i Tatarami. Był też znakomitym gospodarzem powiększających się włości, zakładał miasta, wznosił fortyfikacje, monastery i cerkwie. Obraz cerkwi Bogojawlenija z pięcioma kopułami stał się herbem Ostroga, którym miasto szczyci się do dzisiaj. Książę Konstanty dbał także o rozwój kultury i oświaty. Założył on w 1576 roku szkołę grecko - łacińską zwaną Akademią Ostrogską i drukarnię, z której wyszło pierwsze wydanie Biblii w języku starocerkiewno - słowiańskim. Nazwano ją Biblią Ostrogską.

Syn Konstantego - Janusz był katolikiem i w 1609 roku założył ordynację ostrogską. W 1624 roku przekształcił Akademię Ostrogską w kolegium jezuickie z konwiktem dla kształcenia niezamożnej młodzieży szlacheckiej. Konwikt,sowicie wspomagany przez Annę z Ostrogskich Chodkiewiczową, przetrwał do rozbiorów Polski. W 1648 roku Kozacy spalili Ostróg i odtąd liczy się powolny upadek jego znaczenia.

Władali nim kolejno Zasławscy, Lubomirscy, Sanguszkowie, części Małachowscy, zaś części Jabłonowscy. Ci ostatni wybudowali w Ostrogu nową rezydencję.

Warto w tym miejscu przypomnieć osobę księżnej Anny Pauliny Jabłonowskiej z rodu Sapiehów, która w wieku 22 lat w 1750 roku poślubiła Jana Kajetana Jabłonowskiego. Po śmierci męża, 16 lat później była zmuszona zająć się swoją wielką posiadłością, w skład której oprócz dóbr na Podlasiu (Kock, Wysokie Litewskie, Siemiatycze) i lubelskim, wchodził także Ostróg. Zasłynęła ona w kraju i za granicą z reform administracyjno - gospodarczych, które przyniosły spodziewane efekty. Była także w kierownictwie konfederacji barskiej. Pasją Anny Pauliny była polityka, ekonomia, przemysł i handel. Przyczyniła się walnie do wzrostu poziomu edukacji, opieki zdrowotnej i bezpieczeństwa publicznego. Swoje liczne doświadczenia w zarządzaniu dobrami zawarła w 8 - tomowym dziele p.t. „Zasady dla gubernatorów ziemskich. ( Ustawy poszechne dla dóbr moich rządców)”. To dzieło zostało wydane w latach 1783 - 85. Jej metodami był zainteresowany sam król Stanisław August Poniatowski. W swojej siedzibie w Siemiatyczach zgromadziła bogatą bibliotekę i założyła znany w Europie gabinet przyrody. Zmarła w 1800 roku w Ostrogu i została pochowana w tamtejszym kościele farnym. W czasie inwazji bolszewickiej jej zwłoki uległy profanacji i poważnemu zniszczeniu.

Staraniem obecnego proboszcza parafii rzymsko - katolickiej w Ostrogu ks. Witolda Kowalowa na dziedzińcu kościoła została odbudowana kapliczka Matki Bożej, a w jej podstawę wmurowano epitafium poświęcone Annie Paulinie Jabłonowskiej.

Po śmierci tej zasłużonej dla Ostroga osoby, na skutek złego administrowania zamek sprzedano rządowi rosyjskiemu. Wszystkie dzieła sztuki i cenne przedmioty po Jabłonowskich wywieziono do Petersburga.

Z zamkiem w Ostrogu wiąże się jeszcze jedna dramatyczna historia, znana może czytelnikom książek. W 1553 roku na zamek zbrojnie najechał Dawid Sanguszko, porwał 12 - letnią Halszkę, poślubił i wywiózł do Kaniowa. Stała się ona ofiarą niepohamowanej ambicji i tyranii swojej matki Beaty i kolejno poślubianych mężów. Po wielu latach dramatycznych zatargów osadzono ją w wieży zamku w Szamotułach z objawami obłędu. Zmarła w Ostrogu w 1583 roku. Jej tragiczny los stał się osnową powieści p.t. „Halszka z Ostroga”.

Do dziś zachowały się resztki zamku, podparte z zewnątrz potężnymi skarpami, z portalem i okrągłą basztą. Pięć kopuł odnowionej cerkwi Bogojawlenija błyszczy w słońcu. W zamku mieści się muzeum, a w nim sarmackie portrety właścicieli Ostroga. W jednym kącie niewielkiej salki muzealnej bieleją dwie niezwykłej piękności rzeźby z alabastru. Jedna z nich przedstawia Chrystusa złożonego do grobu, zaś druga siedzącą Matkę Bożą, trzymającą na kolanach swego Boskiego Syna. Ich piękność przypomina wspaniałą rzeźbę Pani Jazłowieckiej dłuta Oskara Sosnowskiego. Czyżby wykonała je ta sama ręka? Tam nie uzyskałam odpowiedzi. Może ktoś z czytelników wyjaśni tę zagadkę?

Do chlubnych tradycji Akademii Ostrogskiej próbują nawiązać obecne władze Ukrainy, tworząc w 1994 roku „Akademię Ostrogską”, którą w październiku 2000 roku przekształcają w Narodowy Uniwersytet „Ostrogska Akademia”. Uznaje się, że Akademia była pierwszą wyższą uczelnią w Europie wschodniej. Wielkie zasługi w jej rozwoju położył pracujący tu polski uczony, doktor nauk medycznych Jan Latosz. Dzięki niemu uważa się, że Akademia była pierwszą uczelnią na wschodzie, gdzie wykładano medycynę. Obecny Narodowy Uniwersytet współpracuje z uniwersytetami polskimi: jagiellońskim, białostockim i warszawskim, a także z Fundacją Inicjatyw Socjalno - Ekonomicznych i fundacją „Polska Oświata za Granicą”. Polega ona na wymianie studentów i doświadczeń, co stwarza grunt do przenikania się kultury wschodu i zachodu.

Kościół rzymsko - katolicki w obecnym kształcie został zbudowany w 1896 roku, po pożarze poprzedniego kościoła. Jest zbudowany w stylu neoklasycystycznym z kopułą i czterokolumnowym doryckim portalem. W czasie II wojny światowej i słynnych „czerwonych nocy” na Wołyniu, kościół i plebania stały się placówkami polskiej samoobrony. Jej dowódcą stał się o. Remigiusz Kranc. Po drugim wkroczeniu Sowietów do Ostroga, kościół zamieniono na magazyn ziarna, a ojciec Kranc znalazł się na Kołymie. Szczęśliwie ją przeżył i wszystko opisał w książce p.t. „W drodze z Ostroga na Kołymę” wydanej przez wydawnictwo „Wołanie z Wołynia”.

Ostoją żyjących w Ostrogu Polaków i katolików jest parafia p.w. Wniebowzięcia N.M.P. i jej oraz świątyni gospodarz ks. Witold Kowalów. Proboszczuje już wiele lat, a rodzinę ma w Poroninie. Ksiądz Witold pięknie odrestaurował kościół, odbudował dzwonnicę i barokową kapliczkę N.M.P., u której postawy umieścił epitafia ludzi zasłużonych dla Ostroga, jak wspomniana Anna Paulina Jabłonowska czy XVIII - wieczny proboszcz Ostroga, późniejszy biskup Franciszek Komornicki.

Wnętrze kościoła zdobią dwa pięknie odrestaurowane ołtarze ze zrujnowanej świątyni katolickiej w Międzyrzeczu Ostrogskim. Z siedmiu wspaniałych ołtarzy zdobiących niegdyś kościół w Międzyrzeczu, dwa są w Ostrogu, inne w kościele w Kuniowie i innych dźwigających się z ruin świątyń Wołynia.

Osobną pasją ks. Kowalowa jest działalność wydawnicza w wydawnictwie „Wołanie z Wołynia”.Wydano tam wiele cennych pozycji książkowych o Wołyniu i wybitnych ludziach np. „Wołyńskie Madonny” T. Kukiza czy „Ostróg - przewodnik krajoznawczy”, wydany z okazji 900 - lecia istnienia Ostroga czy też książki o ojcu Serafinie Kaszubie, kandydacie do chwały ołtarzy, lub ks. Władysławie Bukowińskim - współczesnych apostołach Wschodu. Ponadto ukazuje się dwumiesięcznik religijny „Wołanie z Wołynia” wydawany w języku polskim i ukraińskim. Tacy ludzie jak ksiądz Witold stoją tam na straży wiary i polskości żyjących tam Polaków. Zasługują oni na naszą pomoc i wdzięczną pamięć.

Nad portalem ostrogskiego kościoła widnieje złocony napis: „Sursum corda”. Jeśli Wołyń szczyci się takimi ludźmi jak o. Serafin Kaszuba, o. Remigiusz Kranc, ks. Władysław Bukowiński czy ks. Witold Kowalów - to rzeczywiście „Sursum corda” - W górę serca!

Alicja Zbyryt

09:22, kovaliv
Link Dodaj komentarz »
środa, 30 listopada 2005

http://cooltura.korba.pl/ksiazki/ludzie_sztuki/felietony/9181,845,drukuj.html

OSOBNO

 
Przez mapę mediów w Polsce biegną we wszystkich kierunkach linie podziałów i rozgraniczeń. Zasada „nigdy razem” ma sto wcieleń. Najoczywistsze – nie zapomnieć o konkurencji. Jakże prezentować rywala, bodaj w przeglądzie prasy? Jakże podjąć temat rozpoczęty przez kogoś spoza klanu, tytułu, rodziny ideologicznej? Albo zaprezentować cudzy pomysł, cudze dokonanie z pochlebną opinią, kiedy to przeciwnik jako persona albo tytuł prasowy?

Magia podziałów jest tak czytelna, że można z zupełną pewnością zakładać się, w którym programie albo w którym tytule pewne nazwiska, twarze, osoby nigdy nie zagoszczą na zasadzie partnerskiej, albo o czym (temat, hasło, nazwisko, tytuł) dany autor na pewno wypowie się bez aprobaty (do wyboru: ironicznie, sarkastycznie, pogardliwie, z oburzeniem itp., itd.). Można również zestawiać bardzo precyzyjnie zespoły „swoich” – tych, o których nigdy inaczej niż z aprobatą. A wreszcie puste miejsca (tematy, fakty, nazwiska) skrzętnie omijane, bo zbyt niewygodne, niejednoznaczne albo rozbijające obowiązkowy schemat podziałów.

Czy są wyjątki? Ależ są, oczywiście, tylko zbyt mało widoczne. Dlatego między innymi, że nawet zauważenie tych wyjątków i ucieszenie się nimi – byłoby dla dziennikarskiego warsztatu zlekceważeniem jednej z zasad podziału: rywalizacji. Tym – a nie niechęcią „ideologiczną” – wolę np. tłumaczyć fakt, że w mediach katolickich, tych bardziej popularnych, wyjątkowo rzadko w przeglądach prasy goszczą miesięczniki – z reguły mądre, ważne, ciekawe i o wiele mniej, albo i wcale nie biorące udziału w sporach i walkach.

Oto jeden tylko cytat z malutkiego tekstu s. Małgorzaty Borkowskiej OSB w październikowym numerze „Więzi”. Dedykuję go nam, dziennikarzom: „Już w czasach apostolskich była pokusa, (...) żeby występnego wyłączyć, wykluczyć, nawet nie pozdrawiać, (...). Ten problem, niestety, z biegiem wieków wcale nie słabnie, a czasem ma się wrażenie, że nawet narasta. Iluż to wierzących katolików marnuje czas i energię na potępianie dzisiejszych celników i grzeszników, na udowadnianie, jak bardzo złe mają intencje, na dzielenie społeczeństwa, zamiast je łączyć. Budują gruby mur, i po tej stronie są oni, dobrzy, a po tamtej – sami paskudni. I to paskudni bez żadnych jaśniejszych stron, paskudni do szpiku kości”.

Dlatego też postanowiłam sobie przy najbliższej okazji położyć w gablotce prasowej pobliskiego kościoła „Wołanie z Wołynia”, skromną gazetkę parafialną zza wschodniej granicy. O ile bardziej przyjazną bliźnim niż niektóre nasze parafialne gazetki, nie wiadomo po co zajmujące się polityką, a nawet kryjące w sobie – niedawno – normalne ulotki przedwyborcze.

Józefa Hennelowa


Artykuł pochodzi z "Tygodnika Powszechnego" Nr 46 z dnia 17 listopada 2002 roku.

23:35, kovaliv
Link Dodaj komentarz »

http://www.merlin.com.pl/frontend/towar/236102;jsessionid=A34FD5F6758599252BE89A7D56E0EBBC


Romuald Wernik

Habit i Nagan

- obrona Ostroga 1944

wydawnictwo: Atla 2, 2000
ISBN: 83-86882-24-7
liczba stron: 178
wymiary: 145 x 205 mm
okładka: miękka

"Wypadki opisane w tej książce są prawdziwe i miały miejsce w styczniu i początkach lutego 1944 roku. Wiele nazwisk bohaterów też jest prawdziwych, reszta zmyślonych. Autor był zmuszony do tego brakiem źródeł, które są bardzo skąpe i różnią się w detalach. Archiwum opisanych wypadków wpadło w ręce NKWD i jest niedostępne.
Głównym źródłem stał się pamiętnik O. Remigiusza Kranca, opublikowany w 1998 roku przez Ośrodek "Wołanie z Wołynia", ale i w nim, samej obronie Ostroga, poświęca nieżyjący już autor tylko 6 stron. Drugim jest jeden rozdział w maszynopisie "Wspomnień kresowiaka", także już zmarłego w Olsztynie Rajmunda Dżygało, który był uczestnikiem wypadków o których ta książka traktuje. Pisząc ją nie pisałem rozprawy historycznej, której opracowanie wobec braku źródeł jest niemożliwe. Chciałem po prostu przybliżyć czytelnikowi historię opisanego okresu w dostępnej, beletrystycznej formie, gdyż nie wszyscy czytają rozprawy historyczne. Na temat walki Kresów o ich polskość i gehenny ich ludności, wciąż jest ich zbyt mało. A opisane wypadki, są prawie nieznane i warte przypomnienia."
(Autor)

23:32, kovaliv
Link Dodaj komentarz »

JEDNA   Z   NAJWIĘKSZYCH

 Od 1990 r. Równe ma ponownie stałego duszpasterza, którym jest ksiądz Władysław Czajka, będący jednocześnie dziekanem rówieńskiego dekanatu. Początkowo stworzona przez niego parafia usiłowała odzyskać zabrany przez władze sowieckie kościół p.w. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Antoniego, zamieniony na salę organową. Jego budynek mimo dewastacji w postaci zniesienia dwóch neogotyckich wież i przebudowy wnętrza był dobrze zachowany. Wierni  modlili się o jego zwrot, spotykając się na placu przed nim.  Ich wysiłki okazały się bezowocne, choć przed świątynią ustawili nawet krzyż... Władze chcąc załagodzić spór, przydzieliły parafii były kościół garnizonowy, w którym władze sowieckie urządziły salę sportową. By przywrócić mu sakralny wygląd, wierni musieli w nim przeprowadzić kapitalny remont. Wymieniono w odzyskanym obiekcie dach, wszystkie tynki, instalacje elektryczne i ogrzewcze. Wykonano podłogę. W pomieszczeniach dobudowanych do świątyni powstała plebania i dom zakonny sióstr. Zorganizowano też bibliotekę i sale katechetyczne. Zagospodarowano również teren przykościelny, na którym zainstalowano bazaltową Drogę Krzyżową oraz Wołyńską Ścianę Pamięci.
 W 1997 r. do parafii zostały sprowadzone relikwie s. Faustyny Kowalskiej, w związku z czym rozwija się w niej kult Miłosierdzia Bożego. Od 1998r. dla jej świątyni ustawiony został drugi tytuł- Miłosierdzia Bożego. W parafii rówieńskiej żywa jest też pamięć o Słudze Bożym o. Serafinie Kaszubie OFM Cap. Już w 1993 r. w rewaloryzowanej świątyni umieszczona została tablica pamiątkowa ku jego czci.
 Rówieńska wspólnota systematycznie się rozwija i należy obecnie do największych w diecezji łuckiej. Liczy około dwóch tysięcy wiernych. W większości są to Polacy lub ludzie o polskich korzeniach. Coraz częściej wiernymi parafii stają się również rdzenni Ukraińcy. Dlatego też w duszpasterstwie w parafii używa się dwóch języków: polskiego i ukraińskiego. Przebywając kilka dni w jej gościnie od razu można się zorientować, że tętni ona życiem i nie różni się wiele od miejskich parafii w Polsce. Powstało w niej całe multum wspólnot, obejmujących zasięgiem swego działania różne grupy wiekowe. Istnieją w niej m.in. cztery wspólnoty neokatechumenalne, oddział „Caritas”, rodzina Colping, ruch „Domowy Kościół”, Kółka Różańcowe, oaza dzieci , ministranci i kilka chórów, w tym: dziecięcy, młodzieżowy, dziewczęcy i dorosłych. Prężne są dwie drużyny harcerskie. Przy parafii istnieje świetlica dla dzieci. Sporo osób korzysta też z biblioteki parafialnej.
 Księdza Czajkę w codziennej posłudze wspiera pochodzący podobnie jak on z diecezji lubelskiej ks. Grzegorz Draus, a także Siostry Opatrzności Bożej. Ksiądz Grzegorz pracuje z młodzieżą oraz za zgodą władz odwiedza osadzonych w kilku okolicznych więzieniach. Siostry opiekują się chorymi i zajmują się chórami. Prowadzą też katechezę.
 Tak jak pod koniec XIX wieku parafia w Równem stała się ośrodkiem dekanatu diecezji łuckiej, który swym zasięgiem, oprócz przedwojennego, objął też dawne dekanaty: dubieński, korzecki, kostopolski, ostrogski, sarneński, włodzimierzecki i część beresteckiego czyli cały obwód równieński.
 Parafia jest dobrze postrzegana w mieście, co w dużej mierze jest zasługą  ks. Władysława Czajki, który stara się  unikać wszelkich konfliktów i ze wszystkimi żyje w zgodzie. Jest to bardzo ważne, bo sytuacja religijna w mieście jest dość skomplikowana. Działa w nim całe multum wspólnot chrześcijańskich. Nie tylko należących do Kościołów prawosławnych różnych opcji, ale również do konfesji protestanckich. Ksiądz Władysław bierze udział m.in. w Międzykościelnej Radzie Duchownych, która spotyka się dla omówienia różnych problemów. Odbywają się one raz w miesiącu w innej wspólnocie. W ich trakcie uczestnicy nie tylko  uzgadniają wspólne pociągnięcia i sposób ich realizacji, ale także modlą się i rozważają  Słowo Boże. Zewnętrznym przejawem ich współpracy jest chociażby „Dzień modlitw za miasto” czy „Marsz Jezusa”, w których biorą udział przedstawiciele wszystkich wyznań.
 Ksiądz Władysław nie spoczywa rzecz jasna na laurach i stara się rozwijać rówieńską wspólnotę zarówno pod względem materialnym , jak i duchowym. W budowie jest m.in. dom parafialny, który w tym roku  powinien stanąć w stanie surowym. Znajdą w nim siedzibę wszystkie grupy i ruchy skupiające w swych szeregach kilkaset osób. Z trudem mieszczą się one bowiem w dotychczasowych obiektach  i nie maja się gdzie spotykać. Ksiądz Władysław ma nadzieję , że w realizacji tej inwestycji będzie go wspierał Społeczny Komitet  Pomocy Parafii w Równem na Wołyniu, działający w Janowie Lubelskim, wydający m.in. kwartalnik „Wołyń bliżej”, redagowany przez  Krystynę Wojciechowską.
 Nowy dom parafialny z pewnością pomoże księdzu Władysławowi zdynamizować jeszcze bardziej duszpasterstwo i prowadzić więcej ludzi do Boga. Zdaje sobie on bowiem doskonale sprawę, że wiernych wprawdzie przybywa, ale ich świadomość religijna nie jest zbyt wielka. Czasy sowieckie pozostawiły po sobie wielkie spustoszenie moralne, które wciąż odbija się czkawką. Większość rodzin żyjących w Równem , a także należących do parafii jest rozbitych. Wywodzące się z nich dzieci nie cenią wartości życia rodzinnego. Brak im ideałów. Ojciec dla nich nie jest żadnym autorytetem. Wiele problemów nastręcza również sytuacja ekonomiczna, która wciąż nie może się ustabilizować. Rośnie ogromne rozwarstwienie społeczne. Niewielka grupka bogaczy pławi się w luksusach, a reszta klepie biedę z trudem wiążąc koniec  z końcem . Masa ludzi, w tym również członków parafii, wyjeżdża na Zachód, by pracując na czarno zarobić na utrzymanie rodziny. Bardzo często jednak to korzystne z pozoru rozwiązanie przynosi odwrotny skutek. Niezwykle często bowiem jedno ze współmałżonków wyjeżdżających do pracy w Portugalii, Hiszpanii czy Grecji znajduje sobie nowego towarzysza życia. Część z nich  w ogóle nie wraca na Ukrainę, a ci co na to się decydują zawierają nowy związek, powodując rozbicie rodziny. Często zdarza się również, że wyjeżdżający za granicę po powrocie z dużą odłożoną sumą pieniędzy nie mają do kogo wracać, bo ich miejsce zajął kto inny...Skala tego zjawiska jest zaś ogromna. W ostatnim spisie ludności bardzo wielu obywateli Ukrainy zapadło się jak kamień w wodę... (W skali całego kraju  zabrakło około ośmiu milionów osób). Księdza Władysława zjawisko to niepokoi tym bardziej, że jeżdżąc wieczorem po Równem widzi również coraz więcej nocnych klubów, których funkcjonowanie także nie służy umacnianiu moralności tutejszego społeczeństwa. Raczej odwrotnie...
 Rówieński proboszcz  mimo wszystko jest jednak optymistą.
 -Na każdym kroku spotykam tutaj wartościowych ludzi, dla których naprawdę warto pracować – podkreśla. – Są oni  zwiastunem nowego pokolenia chrześcijan, które będzie żyć Ewangelią.
 Już teraz zresztą ks. Czajka ma się czym pochwalić. Dochował się już m.in. dwóch księży, przebywających na studiach doktoranckich w Rzymie. Pięciu kolejnych kleryków kształci się w Wyższych Seminariach Duchownych. To dobry prognostyk na przyszłość...Powołania są przecież świadectwem rosnącej religijności.

Marek A. Koprowski
„Wołynia dzień dzisiejszy”,
Biały Dunajec – Ostróg 2004, s.17-21.  

23:08, kovaliv
Link Komentarze (1) »

Dzieje

Polskiego

Teatru

na Wołyniu

Sofija Kuczerepa zaprasza nas do poznania łuckiego Teatru Miejskiego im. Juliusza Słowackiego i objazdowego Teatru Wołyńskiego, które ukazywały widzom świat sztuki teatralnej w latach 20. i 30. XX wieku. We wstępie autorka, ujawnia nam tajemnicę ukazania się pracy pisząc: „Do napisania tej książki natchnęła mnie miłość do teatru, zainteresowanie jego historią... i jeszcze pragnienie odnowienia sprawiedliwego obrazu działalności teatru w naszym mieście”.

Wszakże rzeczywiście czas niepodległości dał możliwość zobaczenia prawdziwych kart historii naszego kraju. Ale na fali ogólnej euforii często się zdarza, że my szukając sensacji, badamy najznaczniejsze wydarzenia polityczne, niezwykłe osobistości, które kardynalnie zmieniały otaczającą ich rzeczywistość. W ten sposób przy tym wszystkim nie zauważamy wydarzeń, osób, które po prostu żyły, rozbudowywały kraj, sprzyjały jego rozwojowi ekonomicznemu i kulturalnemu, tzn. stabilnemu i zwyczajnemu (w pełnym rozumieniu tego słowa) życiu.

Okres międzywojenny na Wołyniu jest czasem, które niejednoznacznie jest oceniany przez różnych uczonych. Dlatego jeszcze większą uwagę należy przykładać do badań nad życiem kulturalnym, jakie było podstawą wychowania estetycznego i moralnego ówczesnej młodzieży. Za zasługę Sofiji Kuczerepy można uważać ten fakt, że badaczka spróbowała zaprzeczyć istniejącej tradycji o pierwszym teatrze w Łucku, przywołując realne przykłady dwóch teatrów, które powstały wcześniej od włączenia tego regionu w skład Ukrainy radzieckiej w 1939 roku. Swój wykład podała ona w kontekście ówczesnego życia kulturalnego, a w szczególności życia teatralnego Wołynia. Właśnie tym problemom poświęcony jest pierwszy rozdział pracy – „Teatr w II Rzeczypospolitej”.

Ciekawymi są umieszczone w tekście ilustracje ze zbiorów Archiwum Państwowego Obwodu Wołyńskiego i Wołyńskiego Muzeum Krajoznawczego. Są to fotografie zespołów aktorskich, różnorodnych scen z poszczególnych sztuk oraz afisz teatralny. Opisując aktorski skład teatrów, ich repertuar, źródła finansowania i inne aspekty funkcjonowania teatru miejskiego i teatru objazdowego, autorka ukazała problemy, które musiały podołać zespoły teatralne. Przede wszystkim to były trudności finansowe, które np. spowodowały likwidację teatru miejskiego w 1926 roku. Podsumowując swoją pracę Sofija Kuczerepa nie zapomniała przypomnieć sylwetki utalentowanych dyrektorów wołyńskiego teatru objazdowego (nb. teatr ten został nazwany przez nią symbolem kultury Wołynia) – dzięki nim teatr rozwijał się, podciągał swoją profesjonalność i pracował bez deficytu.

Zachęcam wszystkich nieobojętnych – czy interesuje Was teatr czy historia czy dawna sława Wołynia – zapoznajcie się z pracą Sofiji Kuczerepy „Polski teatr na Wołyniu”, wydanej dzięki poparciu Konsulatu Generalnego Rzeczpospolitej Polskiej w Łucku. I nie będziecie żałować, że zagłębicie się w świat sztuki, w świat teatru i jego dawnej wspaniałości.

Inna Szostak

Z ukraińskiego przełożyła Łucja Zalewska

Кучерепа С.М. “Польський театр на Волині”. – Луцьк: ВМА “Терен”, 2005. – 116 с.; іл.

[“Wołanie z Wołynia” nr 4 (65) z lipca-sierpnia 2005 r., s. 41-42.]

23:01, kovaliv
Link Dodaj komentarz »

JESZCZE  

O   WIELKIM   GŁODZIE

Musze powiedzieć że z wielką ciekawością i smutkiem przeczytałem o Pani Bronisławie. To przypomniało mi moje dzieciństwo kiedy słyszałem o tym głodzie. Pamiętam, że mieliśmy kuzynkę w Szepetówce i tam mama posyłała jej pieniądze żeby mogła sobie kupić żywność. Suma jak na owe czasy była duża $10.00 nie licząc kosztów przesyłki, które chyba były 50% wartości a chyba i więcej. Dla obecnego pokolenia wyjaśnię, że wówczas dolar kosztował ponad 9 złotych, a   kilo cukru kosztowało złotego, a nie pamiętam już gdzie czytałem, że wówczas urzędnik pocztowy zarabiał koło 150 złotych miesięcznie.
 Za tę sumę kuzynka kupiła bardzo niewiele i prosiła żeby jej więcej nie posyłać pieniędzy, bo nie chciała wspomagać systemu, który się na tym bogacił. Wiem że posyłaliśmy paczki żywnościowe, ale to było tez szalenie utrudnione bo musiały być zaszywane w płótnie, lakowane etc. i koszt przesyłki był bardzo wysoki.
 Tak obecnie Ukraińcy narzekają jak to im było źle na terenach Rzeczpospolitej. Warto im przypomnieć, że jak by się udało te tereny przyłączyć do Sowietów, nad czym tak „wytrwale” pracował ojciec Michnika, to by podzielili losy współbraci z za Zbrucza. Jestem ciekaw dlaczego tego tematu nigdy nikt nie porusza, a warto by było to sobie przypomnieć.

Stanisław Szybalski
julsta@comcast.net


29 listopada 2005 roku

17:15, kovaliv
Link Dodaj komentarz »